عشق پرواز

مشخصات موشک زمین به هوای اس 200 - S-200 SA-5 GAMMON

درادامه مطلب

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط رضا رحمانی در چهارشنبه هشتم اسفند 1386 و ساعت 11:45 بعد از ظهر |

بررسي پدافند موشكي ايران

برای مطالعه بقیه مقاله ادامه مطلب را کلیک کنید .

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط رضا رحمانی در پنجشنبه بیست و دوم شهریور 1386 و ساعت 0:17 قبل از ظهر |

موشک هات

هات یک سامانه موشکی هدایت شونده ی ضد تانک است که توسط یورومیسایل ، توسعه یافته است . موشک هات یکی از موفق ترین موشک های موجود در رده ی خود است و توسط کشورهای گوناگونی به کار گرفته می شود . این موشک توانایی های بسیاری از خود نشان داده و کارکردش همانند آمریکایی اش یعنی موشک تاو است . این سامانه ی موشکی روی بیش تر رسانگر ها سوار می شود و نسخه ای از آن روی بالگرد های جنگی نیز شلیک می شود . موشک هات 2 در سال 1986 تولید شد . هات 2 سرجنگی بزرگی داشت بیشینه برد آن 4 کیلومتر بود و سرعتی بالغ بر 900 کیلومتر بر ساعت داشت . نوترین نسخه ی موشک هات ، هات 3 است که در سال 1997 به عنوان جنگ افزار موشکی اصلی بالگرد های فرانسوی و آلمانی برگزیده شد . کشور های فرانسه آلمان ، ارتیش ، انگلستان ، سوریه ، عربستان ، بلژیک ، مصر ، قطر ، مراکش ، عراق ، ، اسپانیا ، شیلی ، کامرون ، آفریقای جنوبی ، گابن و کویت از سامانه موشکی هات بهره مند هستند .

مشخصات

گونه : موشک ضد تانک

ملیت : فرانسه / آلمان

سکوی پرتاب : رسانگر و بلگرد

سازنده : یورو میسایل

دوره تولید : 1978

نسخه ها : هات 1 - هات 2 - هات 3

منبع : مجله صنایع هوا و فضا شماره 14

|+| نوشته شده توسط رضا رحمانی در پنجشنبه دوازدهم بهمن 1385 و ساعت 5:19 بعد از ظهر |

موشک ضد تانک میلان

موشک ضد تانک میلان

میلان موشک هدایت شونده ی ضد تانک اروپایی است که طراحی آن در سال 1962 شروع شد . این موشک در سال 1971 برای آزمایش آماده شده بود و در سال 1972 به کار گیری آن پذیرفته شد . میلان 2 - میلان 2 تی - میلان 3 نسخه های گوناگون موشک میلان هستند .

موشک میلان در اصل یک موشک آلمانی - فرانسوی است که در کشور های اسپانیا ، هندوستان و انگلستان نیز ساخته می شود . این موشک در رسته پیاده نظام ارتش بلژیک ، نیروی زمینی کرواسی ، رسته ی پیاده نظام و سواره نظام فرانسه ، رسته ساره نظام و پیاده نظام ارتش آلمان ، ارتش یونان ، رسته ی پیاده نظام ارتش هندوستان ، ارتش ایتالیا ، رسته پیاده نظام ارتش کنیا ، ارتش ترکیه و ارتش اروگوئه به کار گرفته می شود . موشک میلان در رسته ی پیاده نظام و سواره نظام ارتش استرالیا به کار گرفته می شد . ولی از اوایل دهه ی 1990 استرالیا این موشک را از لیست موشک های خود خارج کرد . نیروی دریایی پادشاهی انگلستان و رسته پیاده نظام ارتش این کشور نیز این موشک را به کار می برد . موشک میلان در جنگ فالکلند یکی از عوامل پیروزی بزرگ ارتش انگلستان در مقابل سنگر های آرژانتین بود .

ویژگی های موشک میلان 3

قطر : 125 میلی متر

درازا: 1/2 متر

وزن : 7 کیلوگرم

پیشرانش : راکت سوخت جامد

هدایت : نیمه خودکار سیمی

سرعت : 200 متر بر ثانیه

برد : 400 تا 2000 متر

دیگر مشخصات موشک میلان

گونه : موشک ضد تانک

ملیت : فرانسه / آلمان

سازنده : Bharat Dynamics و MBDA

زمان طراحی : دهه 70 میلادی

دوره تولید : از 1972

دوره ی به کار گیری : از 1972

کاربر ها : 41 کشور

ویرایش ها : میلان 1 - میلان 2 - میلان 2 تی - میلان 3

تعداد موشک ساخته شده : 35000 موشک و 1000 لانچر

منبع : مجله صنایع هوا و فضا شماره 14

|+| نوشته شده توسط رضا رحمانی در شنبه هفتم بهمن 1385 و ساعت 0:40 قبل از ظهر |

موشک اگزوست

اگزوست یک موشک پاد کشتی فرانسوی است که در نسخه های گوناگونی ساخته شده است . این موشک توانایی پرتاب از روی کشتی ها ، قایق ها و هواپیماها را دارا است . این موشک از دهه 1980 و به طور گسترده در جنگ ها به کار گرفته شده است . نام این موشک برگرفته از یک کلمه فرانسوی به معنی ماهی پرنده است . موشک اگزوست به وسیله ی کمپانی اروپایی ام بی دی ای ساخته شده است . اگزوست یکی از کامیاب ترین موشک های سطح به سطح / هوا به سطح ساخته شده تاکنون است . گسترش این موشک از سال 1967 میلادی و با عنوان موشک پرتاب کشتی ام ام - 38 شروع شده است و نسخه ی پرتاب از هواپیمای این موشک از سال 1974 میلادی تولید شد . این موشک از سال 1979 در نیروی دریایی فرانسه به کار گرفته شده است . این موشک طراحی شده است تا کشتی های جنگی بزرگ را نشانه روی کند . اگزوست از یک راکت سوخت جامد بهره می برد و برد بیشینه آن 70 کیلو متر است . طول موشک اگزوست 4/7 متر است و 670 کیلوگرم وزن دارد .

نسخه های موشک اگزوست

ام ام - 38 : موشک پرتاب از کشتی

ام ام - 40 : موشک پرتاب از سطح

ای ام - 39 : موشک پرتاب از هوا پیما

اس ام - 39 : موشک پرتاب از زیر دریایی

منبع : مجله صنایع هوا و فضا شماره 14

|+| نوشته شده توسط رضا رحمانی در شنبه هفتم بهمن 1385 و ساعت 0:38 قبل از ظهر |

موشک های سطح به سطح و زیر سطحی

۱- موشک سطح به سطح

موشک سطح به سطح پرتابه ای هدایت شونده است که از تجهیزات دستی ، سوار بر خودرو ، تریلر ، تاسیسات ثابت یا کشتی پرتاب می شود . این موشک ها برای بدست آوردن نیروی برآی مورد نیاز و تعادل لازم از بالک ها و بال ها استفاده می کنند . هر چند ممکن است موشک های بسیار سریع یا کوتاه برد از نیروی برآی بدنه کمک بگیرند یا به صورت بالستیک پرواز کنند . موشک های سطح به سطح معمولا هدایت شونده هستند و موشک سطح به سطح غیر هدایت شونده ،راکت نامیده می شود . ( مانند آرپی جی 7 که یک راکت و موشک تاو یک موشک سطح به سطح می باشد ) .

موشک های سطح به سطح معمولا به چهار دسته موشک های بالستیک ، کروز ، ضد تانک و ضد کشتی تقسیم می شوند .

موشک های بالستیک در یک مسیر قوسی بلند پرواز می کند . موشک های بالستیک به دو گروه موشک های تاکتیکی و موشک های راهبردی تقسیم می شوند . از انواع موشک های زمین به زمین تاکتیکی می توان به موشک اسکاد بی با برد 300 کیلوتر اشاره نمود . موشک های راهبردی به چهار دسته موشک های بالستیک برد متوسط ، موشک های میان برد ، دور برد و قاره پیما تقسیم می شوند .

موشک های کروز در ارتفاع پایین و نزدیک زمین پرواز می کنند . موتور این موشک ها در تمام مسیر کار می کند . می توانند بردی حدود 2500 کیلومتر و بیش تر داشته باشند که از آن جمله موشک توماهاوک اشاره کرد .

موشک ضد تانک در نزدیک زمین پرواز می کند و ممکن است موتور آن ها در کل مسیر کار کند . این موشک ها بردی حدود بین 200 متر تا حداکثر در موارد استثنا 18 کیلومتر دارند . موشک ضد تانک تاو نمونه کاملا شناخته شده یک موشک ضد تانک است .

موشک های ضد کشتی ، در ارتفاع پایین و نزدیک سطح زمین یا آب پرواز می کنند . برد این موشک ها حدود 130 کیلومتر است . از این دسته می توان به موشک سی رم اشاره نمود .

2- موشک بالستیک زیر سطحی

موشک بالستیک زیر سطحی یا موشک بالستیک پرتاب شونده از زیر دریایی ، موشکی است که تسلیحات اتمی را حمل کرده و از زیر دریایی پرتاب می شود . نمونه پیشرفته این موشک معمولا چندین کلاهک حمل می کند که هر یک به طور مستقل هدف گیری می کند . بدین طریق یک موشک که از زیر دریایی پرتاب می شود ، بعد از خروج از آب از جو زمین نیز بیرون می رود و پس از ورود دوباره به جو ، هر یک از سرجنگی های آن هدف جداگانه ای را دنبال می کند . نخستین آزمایش های موفقیت آمیز سکوی پرتاب مبتنی بر زیر دریایی در جنگ جهانی دوم توسط آلمان و با کمک سکوی پرتابی انجام شد که زیر دریایی آن را یدک می کشید . شلیک این نوع موشک ها مستلزم آن بود که زیر دریایی هنگام شلیک روی آب بیاید . اما بعد از جنگ جهانی دوم سامانه های پرتاب طوری سازگاری یافتند تا امکان پرتاب از زیر آب میسر شود . در دسامبر 1955 اتحاد جماهیر شوروی سابق نخستین کشوری بود که موشک بالستیک را از زیر دریایی پرتاب کرد . زیر دریایی های ویژه پرتاب بالستیک از آن جهت که از دید ماهواره های جاسوسی پنهان می مانند و سلاح اتمی خود را بدون هشدار قابل توجه حتی نزدیک سواحل دشمن پرتاب می کنند ، از زمان جنگ سر اهمیت ویژه ای برای آمریکا و روسیه داشته اند .

برگرفته شده از مجله صنایع هوا و فضا شماره 14 - نویسنده روح ا... جعفری

|+| نوشته شده توسط رضا رحمانی در پنجشنبه هفتم دی 1385 و ساعت 0:32 قبل از ظهر |

انواع سیستم های كنترل موشک ها

با سلام . در ادامه مقاله ها در مورد موشک اینبار در مورد انواع طراحی ها و سیستم های کنترل موشک بحث می کنیم . منبعی که من ازش استفاده می کنم توش پر از فرمول های فیزیک و ریاضی و نمودار ها و جدول های پیچیده بود که با اجازتون از نوشتن اینا خودداری می کنم و به دلیل طولانی بودن بعضی از مورد ها اونا رو خلاصه کردم .

1- نوع کنترل از روی بال ( Wing control )

این نوع پیکربندی از سطحی نسبتنا بزرگ است که در فاصله کمی از مرکز ثقل موشک قرار می گیرد.
در این نوع پیکر بندی نیاز به یک مجموعه متعادل کننده در قسمت انتهایی بدنه موشک داریم.این نوع سیستم کنترل معمولا در موشکهای AAM بکار گرفته می شود زیرا خصوصیات پاسخ سریع از لحاظ کنترل دارد .
نیروی براLift در اثر تغییر زاویه سطوح کنترل فورا تغییر می نماید و باعث مانور موشک میشود.برآی اضافی در اثر تغییر زاویه حمله بوجود می اید.کنترل گشتاور Pitching و یا Turning در اثرتغییر مکان سطوح کنترل عموما خیلی کم است . بنابراین حرکت مکانی نیروی برآ در محدوده بسته ای از مرکز ثقل انجام می گیرد به همین علت یک نیروی رو به پایین در قسمت دم در اثر دانوش بال بوجود می آید که از لحاظ گشتاور برای ایجاد برآی اضافی مطلوب است .
محل نصب بال در طراحی موشک نوع بال کنترل بسیار بحرانی است . بویژه در حالتی که محدوده تغییر مکان مرکز ثقل در حالت پرتاب در آخرین لحظات و روشن بودن موتور زیاد باشد این حالت رخ می دهد از این رو سطوح بال را عموما در محدوده بسیار نزدیکی از مرکز ثقل حالت پرتاب قرار می دهند و این به علت ایجاد تعادل استاتیکی مطلوب با داشتن ابعاد کوچک مجموعه دم است . تاثیر حرکت مرکز ثقل به طرف جلو کاهش تاثیر سطوح کنترلی و در نتیجه مانور پذیری بر حسب کج شدن بال است .

موشک هارم با کنترل بال

2- سیستم کنترلی کانارد ( Canard Control )

پیکر بندی کانارد شامل سطوح کنترلی کوچکی هستند که درست در قسمت جلوی بدنه موشک قرار می گیرند و سطوح دیگر نظیر بال یا دم به ترتیب در قسمت میانی و انتهایی بدنه نصب می شوند .
بدلیل کوچکی اندازه سطوح کانارد در مقایسه با پیکربندی معمولی دانوش قابل توجهی ایجاد نمی کند بنابراین در مشخصات تعادل طولی اثرات مخالفی ایجاد می نماید .
بدین ترتیب حاشیه پایداری استاتیکی بزرگی با تغییر مکان بال به راحتی حاصل می آید . کل نیروی برآ در این نوع پیکربندی در اثر زاویه حمله بوجود می آید زیرا برآیی که کانارد تولید می نماید باعث ایجاد یک نیروی بطرف پایین در بال میگردد .
موضوع بسیار جالبی که در پیکر بندی کانارد مطرح است سادگی ذاتی آن است . بعلاوه تغییر در مکان مرکز ثقل در اثر تغییر طراحی ممکن است که به سادگی قابل تطبیق با مکان جدید بال باشد همچنین به دلیل کوچکی ابعاد سطوح تولید برآ پسای کلی و وزن موشک نیز کم است . بعضی از معایب اصلی پیکر بندی کانارد عبارت اند از :
ایجاد تعادل در رول مشکل است چون سطوح کانارد ابعادشان کوچک است و اثر دانوش کمی بر بال دارند در نتیجه روش پیچیده ای برای کنترل رول مورد نیاز است .

موشک سایدواندر با کنترل کانارد

3- دم کنترل ( Tail Control )

در این سیستم واضح است که تغییر وضعیت سطوح دم باعث کنترل پذیری موشک می شود و تغییر مکان دم در این وضعیت بر خلاف جهت زاویه حمله می باشد .
در اثر رفتار ای این وضعیت پاسخ آرامی در سیستم بالا بوجود می آید بنابراین نیروی برآی اولیه در جهت مخالف مورد قبلی است . این یک مزیت از لحاظ بار وارده بر قسمت دم و هچنین گشتاور لولایی مقدارش کاهش می پذیرد و زاویه حمله کلی نیز تنزل پیدا می کند .
در این حالت خمش وارده بر بدنه به حداقل مقدار خود کاهش می یادبد از این رو بسیاری از بار های برایند متمرکز بر بال اصلی و در نزدیکی مرکز ثقل وارد می شوند . بعلاوه تاثیرات تداخلی بال و دم نیز کم می شود و این بدین علت است که سطوح اصلی تولید نیروی برآ ثابت و هیچگونه دانوش در اثر تغییر وضعیت زاویه دانوش بال تولید نمی شود. بنابراین خصوصیات آیرودینامیکی این سیستم کنترل بسیار خطی تر از بال کنترل می باشد . معایب اصلی این نوع سیستم کنترل عبارت اند از :
اگر از موتور راکت با سوخت جامد استفاده کنیم فضای محدودی برای مکانیزم های کنترلی در قسمت دم داریم .
سطوح کنترل تامین تعادل عرضی کارایی لازم را ندارند .

موشک امرام با کنترل دم

4- طرح بدون دم ( Tail Less )

در این نوع پیکر بندی سطوح کنترلی در لبه فرار بال قرار دارند . بزرگترین مزیت این نوع پیکر بندی کم شدن تعداد سطوح است که خود باعث کاهش پسا و همچنین هزینه ساخت می شود . یکی از بزرگترین معایب مشهور این نوع پیکر بندی این است که محل نصب بال بسیار بحرانی می باشد . قرار گرفتن بال در قسمت خیلی عقب تعادل بیش از حدی را بدست می دهد بطوریکه نیازمند سطوح کنترلی با ابعاد بزرگ هستیم و یا نیاز به تغییر وضعیت بیش از حد سطوح کنترلی داریم تا ضریب بار مطلوبی بدست آید . از طرف دیگر قرار گرفتن بال در قسمت خیلی جلو نزدیک مرکز ثقل باعث کاهش بازده کنترلی و میرایی آیرودینامیکی می شود و این وضعیت در بسیاری از موشک ها وضعیت مطلوبی محسوب می شود .

5- بدنه های کشیده ( Body Extension )

روش دیگری که از آن برای کنترل استفاده می شود بکارگیری فشار پایه یا اولیه که تفاضل فشار بین پایه و جریان آزاد است . منطقه تفاضل فشار که به صورت یک نیروی برآ ظاهر شده است . بزرگترین مزیت های این طرح عبارت اند از :

به دلیل اینکه گشتاور لولایی وجود ندارد نیازمند توان سرویی کمی است .
طراحی جمع و جور و ساده ای دارد .

معایب این پیکر بندی عبارت اند از :

قابلیت مانور کم .
غیر قابل استفاده در سرعت های مادون صوت جایی که عملا فشار اولیه وجود ندارد .
در بین مرحله موتور روشن و موتور خاموش در اثر تاثیر جت کنترل بر عکس عمل می نماید که به آن ( Reversal Control ) می گویند .

اگر تعادل مثبت استاتیکی مورد نیاز باشد پیکر بندی دو کی دم برای این نوع کنترل مناسب است . بانابراین فضای اضافه ای برای نصب مکانیزم های کنترلی در قسمت های انتهایی دم در اختیار قرار میگیرد .

6- کنترل توسط فلپ در قسمت جلو ( Nose Flap )

این نوع سیستم کنترلی در واقع ترکیبی از قسمت جلویی دماغه و یک فلپ است که در یک چهارم مقطع عرضی بدنه عمل می کند . زمانیکه فلپ جمع می شود قسمتی از بدنه می شود .
این نوع سیستم کنترلی هنگامی که نسبت منظری فوق العاده کمی در دم داشته باشیم در موشک های پرتاب شونده از هوا مناسب می باشد . زیرا طراحی جمع و جوری دارند و در هنگام پرتاب فلپ برای ایجاد تعادل بسته است .
بهر حال این نوع سیستم کنترلی دارای قابلیت مانور پایینی است و کاربرد محدودی دارد .

7- استفاده از تیغه آیرودینامیکی ( Dorsal )

در جایی که طول کلی موشک شدیدا دارای محدودیت باشد از تیغه آیرودینامیکی استفاده می کنند .
در طراحی موشک برای جبران کمبود سطح و یا کم بودن نسبت منظری که باعث تلفات آیرودینامیکی می شود از یک قسمت ثابت آیرودینامیکی به نام Dorsal استفاده می گردد .

8- کنترل توسط جریان جت ( Jet Control )

این نوع سیستم کنترلی به چهار کلاس طبقه بندی می شود :
1- جت عکس العملی ساده یا راکت
2- موتور های مفصلی یا نارلهای راکت
3- تیغه های جت
4- Jetavator ها

نوع اولی از مجموعه بالا مزیت ویژه ای در موشک های کوچک با مدت پرواز کم دارد و همچنین در بدنه های برگشتی برای ایجاد تعادل و به حداقل رساندن سرعت چرخش در پرواز آزاد بکار می رود .
جت بر روی سطح آیرودینامیکی سوار می شود و از آن برای افزایش بهره عملکرد سطوح استفاده می کنند . موتور های مفصلی با سوخت مایع بطور رضایت بخشی در طی سالیان متمادی مورد استفاده قرار گرفته اند .
موتور های راکت با سوخت جامد معمولا بصورت مفصلی نیستند ودر آنها از کنترل جتی استفاده می کنند . برای این نوع موتور ها در قسمت اگزوز از شیپوره گردان استفاده می کنند و بخوبی تدابیر کنترلی موتور های با سوخت جامد عمل می کند . مسئله جمع کردن تیغه ها نیز در حالتی که در جهت گازهای داغ خروجی نیستند باید مورد ملاحظه قرار گرفته شود . شوک های حرارتی به همان اندازه می توانند مضر باشند . همچنین به دلیل اضافه شدن وزن مکانیزم و پیچیدگی آن قابل اعتماد نمی باشد از نظر عملکرد و قیمت تمام شده نیز مطلوب نمی باشد .
اگر از سوختهای مایع یا جامد با انرژی بالا استفاده نماییم مسائل حرارتی تیغه های جتی بحرانی خواهند شد و Jetavator ها تدابیر جدیدی هستند که در سیستم های کنترلی از آنها استفاده می شود و به دلیل داشتن گشتاور لولایی کم بر سیستم نیروی کمنتری اعمال می شود .
تحت شرایط بهینه طراحی با صرفه است که تمام متعادل کننده های آیرودینامیکی و سطوح کنترلی را کنار بگذاریم و از Jetavator ها استفاده کنیم باید به این نکته توجه نمود که قبل از انتخاب یک نوع از این Jetavator ها آنالیز جزئیات آنرا انجام دهیم .

9- سیستم کنترل تک باله ( Monowing )

آرایش تک باله عموما در موشک های نوع کروز استفاده می شود . این نوع موشک ها از این لحاظ همانند هواپیماهای مسافربری هستند . در پیکر بندی نوع تک باله علیرغم اینکه بالی با سطح و طول بیشتری است پسای ایجاد شده کمتر از طرح نوع صلیبی می باشد .
اگر چه در این نوع موشک ها برای مانور دادن مجبور به دوران موشک حول محور طولی هستیم ولیکن پاسخ زمانی سریعتری را به مت می دهد و از لحاظ سیستم هدایت دقت خوبی را ایجاد می کند .

10- سیستم کنترل نوع سه باله ( Triform )

در این نوع سیستم آرایش بالها با زاویه 120 درجه انجام می پذیرد و به دلیل اینکه مزیت قابل توجهی نسبت به سایر سیستم ها ندارد به ندرت از آن استفاده می کنند . نتیجه آنالیز های مقدماتی نشان می دهد که سطح کلی بال این نوع ارایش برابر سطح بال در پیکر بندی صلیبی است و تغییر قابل توجهی از لحاظ پسایی ندارد بعلاوه کاهش وزن در این طرح خیلی کم است و حتی ممکن است که کاهش وزنی تحقیق نپذیرد . از طرفی چونکه بارهای وارده بر هر بال نسبت به پیکر بندی صلیبی بیشتر هستند از این رو نیاز به اتصالات بزرگتر و سنگین تری دارد به همین جهت از لحاظ وزنی مزیتی ندارد .
پانل های سه تایی تا اندازه ای دارای طول بیشتر هستند و در نتیجه برآیند نیروها را اندکی تغییر مکان می دهد بدین ترتیب وزن در واحد سطح زیاد می گردد و سودی که در اثر نداشتن پک پانل اضافه تر نسبت به طرح صلیبی عاید می شد بدین ترتیب از بین می رود . آرایش نوع سه تایی زمانی بر آرایش صلیبی ترجیح داده می شود که با یک طرح تک باله ربط داده شود تا تعادل سمتی مطلوب ایجاد گردد .

11- آرایش صلیبی ( Cruciform )
این آرایش در طراحی موشک ها بیشتر از سایر انواع پیکربندی ها مورد استفاده قرار می گیرد . مزایای آرایش صلیبی عبارت اند از :

پاسخ سریع در تولید برآ در هر جهت
خصوصیات یکسان در Yaw و Pitch
سیستم کنترل ساده تر
یک دیدگاه مهم در طراحی نوع صلیبی جهت یابی سطوح کنترل نسبت به صفحات بال است . با استفاده از تجربیات و اطلاعات تجربی بدست آمده از چهل یا پنجاه مقاله در این رابطه این نتیجه می دهد که یک سطح دم هم راستا با بال بهترین مشخصه های آیرودینامیکی را بدست می دهد که در اکثر موشک ها می توان این طرح را بکار گرفت . نتایج زیر با استفاده از این نوع پیکربندی بدست می آیند :

وضعیت های پایدار در زاویه حمله تعادل بالا و انحراف زیاد سطوح کنترل ظاهر می شود که نتیجه اش نامتعادلی وضعیت های واگرای این سطوح کنترل می باشد .

اگر چه در آرایش دم هم راستا با بال در زوایای حمله کم تعادل ضعیفی را به همراه دارد در عوض این پیکر بندی ساده تر است .

خلاصه ای از مشخصات طراحی آیرودینامیکی انواع سیستم های کنترل

کنترل با بال ( Wing Control )
مزیت : کنترل سریع – تعادل کم زوایه حمله – بسته بندی نسبتا خوب – سودمندی ناشی از انحراف کانارد برای کنترل
معایب : گشتاور لولایی زیاد – نیاز به قدرت سرویی بالا – آیرودینامیک غیر خطی – گشتاور القایی زیاد

کنترل با کانارد ( Canard )
مزیت : بسته بندی خوب – گشتاور لولایی کم – آیرودینامیک خطی خوب – تغییر مکان بحرانی نیست – تغییرات آسان طراحی – پسای کم
معایب : کنترل عرضی آسانی ندارد – گشتاور جهشی زیاد در بدنه – تعادل نسبتا زیاد زاویه حمله – نرخ کنترل بالایی را می طلبد

کنترل با دم ( Tail Control )
مزیت : بارهای کم دم – گشتاور لولایی کم در دم – گشتاور جهشی کم در بدنه - آیرودینامیک خطی نسبتا خوب
معایب : پاسخ آهسته – عکس نیروی اولیه در جهت خلاف – بسته بندی مشکل – تعادل بالای زاویه حمله

Missile Configuration Design

ممنونم دوستان عزیز که حوصله کردید و این مطلب طولانی رو خوندید . می دونم که غلط املایی زیاد داشتم . منتظر نظرات شما هستم .

|+| نوشته شده توسط رضا رحمانی در شنبه بیست و پنجم شهریور 1385 و ساعت 1:35 بعد از ظهر |

تقسيم بندي كلي موشك ها

با سلام خدمت دوستان عزیز . این اولین مقاله من در مورد موشک هستش که خودم تایپ کردم بنابراین ممکنه غلط های املایی وجود داشته باشه که به بزرگی خودتون ببخشید . اگه استقبال بشه مقاله ها رو در مورد موشک ادامه می دم .

موشک های هوا به هوا یا AAM ( Air to Air Missile )
توسط هواپیما حمل می شود و بر علیه هواپیماهای دشمن یا یک هدف پرنده به کار گرفته می شود . این نوع از موشک ها عموما از لحاظ ابعاد نسبت به سایر موشک ها کوچکتر هستند زیرا ظرفیت هواپیماهایی که آنها را حمل می کنند محدود است و این موشک ها با توجه به ماموریتشان دارای برد نسبتا کوتاهی می باشند و به این علت به آنها Boost Glide می گویند یعنی به محض روشن شدن موتور یک سرعت اولیه به موشک داده می شود و بعد از این مرحله به سمت هدف گلاید می کند . از موتور راکت با سوخت جامد در این نوع موشک ها استفاده می شود . زیرا ماهیتی ساده دارند و قابل اعتماد هستند . در بعضی موارد جهت اصلاح خصوصیات عملکردی موشک از موتور با کار کرد مدوام در طول پرواز استفاده می کنند .
بعلت اینکه این موشک ها مستقیما در زیر هواپیما حمل می شوند مشکلات آیرودینامیکی نسبتا ساده ای ایجاد می شود که شامل اثرات تداخل جریان بین موشک و هواپیما می باشد . این مسایل تداخلی بویژه در سرعت های بالا در بالهای به عقب بر گشته جنگنده هایی که موشک حمل می کنند بحرانی است . بعنوان یک قانون خاص برای هواپیمای جنگنده بمب افکن هر موشکی که شلیک می گردد خواه عمود بر مسیر حرکت و خواه به سمت عقب باید آنالیز همان وضعیت خاص انجام پذیرد . قابلیت مانور پذیری موشک های AAM به دلایل زیر در مقایسه با سایر موشک ها بیشتر می باشد :
1- سرعت های زیاد پرتاب
2- سرعت زیاد هدف و مانور پذیری بالای آن
3- زمان کوتاه پرواز جهت اصلاح مسیر .

به علت طولانی بودن بحث و همچنین پیچیدگی از نوشتن ادامه مطلب خود داری می کنم .

موشک هوا به هوای AIM-54 فینیکس شلیک شده از اف 14 تامکت

موشک زمین به هوا یا SAM ( Surace to Air Missile )
معمولا از این نوع موشک ها برای پدافند زمینی در برابر حمله هواپیماهای دشمن استفاده می شود . طراحی آیرودینامیکی این نوع موشک ها بستگی به برد آنها دارد که این برد از چند کیلو متر تا چند صد کیلو متر می تواند باشد . معمولا برای برد های کوتاه از موشک های یک مرحله ای با موتور سوخت جامد یا مایع استفاده می شود و همچنین به منظور به منظور کاهش وزن در برد های بلند از سیستم های چند مرحله ای استفاده می کنند . اثبات شده است که موتور های رم جت و سایر موتور های مکنده هوا از نظر اقتصادی و از دیدگاه وزنی با صرفه تر می باشد . همچنین یکی از معایب استفاده از موتور رم جت این است که برای استارت این موتور ها نیازمند به یک موتور کمکی قوی دارد . سیستم هدایت این نوع موشک ها نیز متنوع است . برای برد های کوتاه سیستم هدایت با اشعه راداری و یا حتی ملدون قرمز دقت بالایی را برای انجام ماموریت موشک ها به همراه دارد .
برای برد های بلند از سیستم های هدایتی هدف یاب و یا ترمینال استفاده می کنند که باعث از بین بردن موثر هدف با دقت زیادی می شود . برای انجام ماموریت در برابر هدف های سریعی که در ارتفاع پایین پرواز می کنند قابلیت مانور مورد نیاز برای این کلاس از موشک ها می بایست در رنج بالایی باشد . عموما این نوع موشک ها بطور عمودی پرتاپ و یا از یک ارتفاع بلند برای حداکثر تاثیر تخریب پرتاب می گردند .

موشک زمین به هوای SAM-6 گينفول

موشک هوا به زمین یا ASM ( Air to Surface Missile )
از این موشک ها معمولا برای حمله به سلاح های تاکتیکی و نابود کردن نیرو های زمینی یا هدف های زمینی نظیر انبار سلاح ها مخازن کشتی ها یا فرودگاه ها استفاده می شود . مشکلات پرتابی این موشک ها شبیه موشک های AAM است و برد آنها نیز از چند کیلومتر تا چند صد کیلو متر متغیر است . در نوع برد کوتاه این موشک ها عموما به دلیل سبکی از نگهدارنده ثابت در آنها استفاده می شود و در نوع برد بلند از نگهدارنده جدا شونده بهره می برند . در مرحله بعد وضعیتهای بدست آمده متعادل می شوند و به تدریج برای رسیدن به سرعت مورد نظر تقویت می گردند . اگر برد قابل توجهی مورد نظر باشد چند مرحله ای کردن موشک سود مند است . در نصب بر روی هواپیما برای تنزل نکردن خصوصیات عملکرد هواپیما های حامل دقت زیادی باید به خرج داد . مانور پذیری موشک های ASM به دلیل سرعت پایین آنها خیلی کمتر از موشک های AAM است و همچنین چون این موشک ها را بر علیه هدف های زمینی به کار می گیرند واضح است که نیازی به قابلیت مانوری کمتری دارند .

موشک هوا به زمین AGM-65 ماوریک در حال شلیک از اف 15 ایگل

موشک زمین به زمین یا SSM ( Surface to Surface Missile )
این موشک ها به دو دلیل در جنگ بکار گرفته می شود :
1- حمله به هدف هایی که در مسافت های بسیار دوری واقع هستند .
2- استفاده از آن به عنوان یک سلاح تلافی جویانه

از دیگر علت های استفاده از این نوع موشک ها می توان پشتیبانی پیاده نظام در عوض آتش توپخانه را نام برد . این جنگ افزار دارای برد موثری از هزار کیلو متر تا چندین هزار کیلو متر می باشد . معمولا مسیر حرکت این موشک ها بصورت کروز و یا پرتابه ای می باشد . موشک های برد بلند بالستیک معمولا چند مرحله ای هستند زیرا با این روش ابعاد موتور کوچکتر شده و در نتیجه وزن کلی موشک به حداقل می رسد .
این موشک ها چون به صورت عمودی پرتاب می شود کل وزن موشک بر روی لانچر پرتاب قرار می گیرد پس واضح است که هر چه وزن موشک کمتر شود فشار کمتری بر لانچر پرتاب وارد می شود .
قابلیت مانور این نوع موشک ها خیلی کمتر از بقیه است و عمده کنترل در طول فاز صعود مسیر در هنگام وزش باد جانبی انجام می پذیرد . این نوع موشک معمولا مانند یک سلاح توپخانه ای از یک سکوی پرتاب ثابت زمینی شلیک شده و سپس بر روی هدف نشانه می رود و برای این منظور نیاز به درجه بهینه ای از مانور پذیری موشک داریم . در نوع بدون سیستم هدایت این موشک ها پایداری مورد نیاز با استفاده از ملاحظات انحراف مسیر در پرتاب بر موشک اعمال می گردد . نوع بخصوصی از این موشک ها از زیر آب شلیک می شوند .

موشک زمین به زمین Scud B بر روی لانچر پرتاب

منبع : طراحی پیکر بندی موشک ها

|+| نوشته شده توسط رضا رحمانی در یکشنبه نوزدهم شهریور 1385 و ساعت 1:21 قبل از ظهر |

آخرین ارسال ها

توپولف "تابان " پس از فرود در شرايط اضطراري دچار سانحه شد
سانحه فوکر و ایرباس ایران ایر
علت سقوط توپولف کاسپین در قزوین مشخص شد
شرکت " آتا ايرلاين" تبريز فعاليت خود را آغاز کرد
هواپیمایی آتا
خروج ایرباس 300 هما از باند فرودگاه اهواز
سقوط آواکس نیروی هوایی ارتش
عکس های من از آسمان تبریز - سری اول
تصاویر هواپیماهای غیر نظامی سانحه دیده ی ایرانی
یه کلــوم ختم کلــوم بنده فداتم، توپولف